Arco-coöperanten blijven met lege handen, terwijl €200 miljoen cash in Arco geblokkeerd blijft

Op 30 juni 2022 vond de algemene vergadering van Arcopar (in vereffening) plaats. Opnieuw zal niets gebeuren en moeten we voor de zoveelste keer vaststellen dat de vereffening geblokkeerd blijft.

10 jaar na de invereffeningstelling van de Arco Groep zijn alle activa verkocht. In Arco Groep blijft enkel nog cash over voor een bedrag van ongeveer €200 miljoen.

Wat gebeurt er met dit geld?

Volgens de regels van de vereffening komen de coöperanten helemaal achteraan, nadat alle schuldeisers terugbetaald zijn. De bevoorrechte schuldeisers (voornamelijk Belfius Bank) zijn al eerder voor een groot deel uitbetaald. De gewone, niet-bevoorrechte, schuldeisers zullen de overblijvende €200 miljoen ontvangen. De coöperanten blijven met lege handen achter.

Belfius 1-1

Wie zijn die gewone schuldeisers?

Voornamelijk de Belgische Staat, Belfius Bank (opnieuw) en Beweging.net. Het is paradoxaal dat degenen die verantwoordelijk zijn voor dit debacle, uiteindelijk de grootste begunstigden worden van de vereffening.

Het heeft geen zin, zeker gelet op de huidige inflatie, de resterende cash in Arco Groep te laten. Indien de begunstigden van de uitkering hun verantwoordelijkheid nemen en deels of volledig aan de uitkering verzaken, kan dit geld gebruikt worden voor een regeling met de Arco-coöperanten. Er zijn meer dan voldoende middelen in de Arco pot om coöperanten te vergoeden die stappen genomen hebben om hun rechten te verdedigen. Zonder cash-out voor de Belgische Staat of Belfius Bank.

Het Arco dossier is verzand in een juridische strijd en een ideologisch debat zonder zicht op een oplossing. Na 6 jaar procederen heeft de ondernemingsrechtbank van Brussel de eis van meer dan 2.000 coöperanten onontvankelijk verklaard. Het dossier toont de onmacht aan van onze politieke en gerechtelijke instanties om dossiers van dergelijke omvang op te lossen. Het is in het belang van alle betrokkenen om een regeling uit te werken en komaf te maken met het verleden. Wie neemt als eerste zijn verantwoordelijkheid op?

 

Introducing a third-party funder into the DBA structure can mitigate these risks. A funded DBA could be agreed at the outset of the case or introduced at later stages, depending on the law firm's needs. Usually, this would involve the funder paying the law firm a portion of its fees through the duration of the proceedings, as well as covering other disbursements, including the upfront premium for an ATE policy to cover adverse cost exposure. Upon the client’s successful recovery, the law firm’s DBA entitlement, for example 30% of the client’s recovery, is then shared between the law firm and the funder in accordance with their funding agreement.

The result is a structure that promotes alignment across all stakeholders, which could result in a more collaborative and economically-focused outcome, while de-risking certain exposures that remain present when using a DBA by itself. The involvement of a third-party funder means that the funder will have independently assessed the likelihood of the claim succeeding on the merits, as well as recoverability and enforcement prospects. This can offer institutional investors comfort (and send defendants a message) that the case is strong and that it has been scrutinised from more than one angle.

As the funding market evolves, DBA structures may become an increasingly useful option for institutional investors seeking to participate in UK securities actions without taking on open ended legal spend or unmanaged adverse cost exposure. However, these arrangements are not one size fits all. Investors will need to consider the economics of the structure, the allocation of control rights, the scope and reliability of adverse cost protection, including ATE insurance and the enforceability of the relevant funding and fee arrangements. A third-party funded DBA can offer a more balanced and commercially aligned route into complex UK securities litigation.

Share